Kame

2007/Feb/13

เอาเลยนะ คาเมะนาชิคุง นากาจิมะคุง และ ยามาดะคุง พบกันครั้งแรกเมื่อไหร่เหรอ?
คาเมะ :
เจอกับยูโตะตอนออดิชั่น บังเอิญว่าไปเห็นการออดิชั่นเด็กJr.กับโคคิ ตอนนั้นชั้นพูดออกไปว่า "เด็กคนนั้นน่ารักจัง"
นากาจิมะ : ตอนนั้นคาเมะนาชิคุงถามว่า "รู้จัก KAT-TUN มั๊ย" พอตอบไปว่า "ไม่รู้จักครับ" คาเมะนาชิคุงก็โกรธใหญ่เลย (หัวเราะ)
คาเมะ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า จริงๆแล้วไม่ได้โกรธหรอก ชั้นก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดานี่นา ส่วนยามาดะคุงก็ได้เห็นตอนที่มีไลฟ์ของ KAT-TUN ตอนนั้นคิดว่า จอห์นนี่ส์ มีเด็กน่ารักเข้ามาใหม่อีกแล้วเหรอเนี่ย
ยามาดะ : ผมอ่ะ ตอนเข้ามาครั้งแรก ไม่ค่อยรู้จักพวกรุ่นพี่เลยครับ ตอนที่พบกับคาเมะนาชิคุงครั้งแล้วคาเมะนาชิคุงก็ทักผม ตอนนั้นผมคิดว่า "เป็นคนที่เท่ห์จังเลยน๊า" แต่ว่าตอนนั้นก็ไม่รู้เลยว่าเป็นใคร (หัวเราะ) หลังจากนั้นพอกลับบ้านไปก็เลยลองไปค้นหาดู อ่ะ คนนั้นนี่ ก็เลยรู้ว่าอยู่ใน "KAT-TUN" ครับ
คาเมะ : แต่ว่านะ ความจริงแล้วก่อนที่จะเป็น jr. ชั้นเล่นเบสบอลมาก่อน ตอนนั้นบังเอิญว่าได้ดูรุ่นพี่ใน jr. เล่นเบสบอลทางรายการโทรทัศน์ จริงๆเลยนะ ตอนนั้นคิดว่า ใครเป็นใครวะไม่รู้จักเลย คิดอย่างนั้นอ่านะ
แล้วหลังจากนั้น รู้ว่ามีคาเมะนาชิคุงอยู่'จริงๆ'ตั้งแต่เมื่อไหร่
คาเมะ : เดี๋ยวสิ รู้จักตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ !?
ยามาดะ & นากาจิมะ : รู้ครับ
นากาจิมะ : เมื่อก่อน ในคอนเสิร์ตจะได้ใส่เสื้อผ้าชุดเดียวกับที่คาเมะนาชิคุงใส่ แล้วก็ตอนที่ผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คาเมะนาชิคุงก็จะคอยผมที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเสมอเลย แล้วก็ออกไปที่เวทีด้วยกัน ผมรู้สึกขอบคุณมากครับ
คาเมะ : งั้นเหรอ
ยามาดะ : ของผมไม่ใช่ในคอนเสิร์ตนะ แต่เป็นตอนถ่ายทำพีวี 'Seishun AMIIGO' ที่ได้คุยกันจริงๆจังๆครั้งแรก คาเมะนาชิคุงถามว่า "ยามาดะคุง รุ่นพี่ที่นับถือคือใครเหรอ" ก็ตอบไปว่า "ซึโยชิ โคอิจิคุงครับ" แล้วคาเมะนาชิคุงก็บอกว่า "อ๊ะ...อ่าาาา..."
คาเมะ : นั่นน่ะ ก็เพราะไม่ใช่ชั้นไง ก็เลยอ่าออกมา (หัวเราะ) เอ้อ แล้วรุ่นพี่ที่นับถือของยูโตะล่ะ
นากาจิมะ : ทาคิซาว่าคุงครับ
คาเมะ : อ๊ะ.....อ่า..... โกหก โกหกน่า (หัวเราะ) แต่ว่าก็ไม่ได้พบกับทั้งสองคนนานเลยเนอะ นับตั้องแต่ คอนเสิร์ต KAT-TUN ที่โตเกียวโดม เกิน 10 เดือนแล้วรึเปล่า ก็ ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาชั้นถ่ายละครตลอดเลย เอ้อ แม้แต่สมาชิกใน KAT-TUN ก็ยังไม่ค่อยเจอเลย
อีกนิดนึงนะ ตอนสมัยที่เป็น Jr. รุ่นพี่ที่นับถือของคาเมะนาชิคุงคือ
คาเมะ : ที่นับถือหรือว่ารุ่นพี่ที่ใฝ่ฝันเหรอ ผมอ่ะจริงๆแล้วได้พูดคุยกับรุ่นพี่และได้รับอิทธิพลจากรุ่นพี่เยอะนะ ตอนที่เป็นแบ็กให้ Kinki ก็จะเป็น Kinki Kids ช่วงนี้ได้มีโอกาสคุยกันบ้าง ก็คิดว่า ยังเท่ห์ เหมือนเดิมเลยนะ อ่ะ ก็ ชอบโดโมโตะ ซึโยชิคุงตั้งแต่เมื่อก่อนอยู่แล้วน่ะนะ
ทั้งสองคนมีเรื่องอยากจะลองถามคาเมะนาชิคุงมั๊ย
คาเมะ : อะไรก็ได้ ถามมาได้เลย
นากาจิมะ : วันหยุดทำอะไรบ้างเหรอครับ
คาเมะ : อืม ก็ซื้ออของล่ะมั้ง แล้วก็ออกไปกินข้าวบ้าง ในวันที่งานเลิกไวๆ แต่ถ้าเกิดว่าเป็นวันที่ off เลยนั้นก็ไม่ค่อยจะออกจากบ้าน แล้วทั้งสองคนทำอะไรบ้าง
ยามาดะ : ก็ไปเล่นด้วยกันบ่อยๆนี่เนอะ ไปดูหนังบ้าง...
นากาจิมะ : เมื่อเร็วๆนี้ก็ไป โยโกฮาม่าด้วยกันมาครั้งแรกด้วย
คาเมะ : ทำอะไรที่โยโกฮาม่าเหรอ
นากาจิมะ : ไปสวนสนุก ไปซื้อของที่ชอปปิ้งมอล ไปเล่น skating rink
ยามาดะ : คาเมะนาชิคุง ตอนเป็น Jr. เล่นกับใครเหรอ
คาเมะ : อากานิชิบ้าง ยามะพีบ้าง ไปดูหนังกับทั้งสองคนเหมือนกัน ไปเล่นที่บ้านของกันและกัน นอกจากนี้แล้วยามาดะคุงมีอะไรจะถามอีกมั๊ย
ยามาดะ : ตีลังกาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ
คาเมะ : ตอนอายุประมาณ 16 ล่ะมั้ง ตอนนั้นในรายการเพลง KAT-TUN เป็นแดนเซอร์ให้ Kinki โคอิจิคุงมาบอกว่า "ลองทำดูมั๊ย" ก็เลยตอบไปว่า "จะทำครับ" นั่นเป็นครั้งแรก ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ
ยามาดะ : เอ๊.....สุดยอด
คาเมะ : แต่ว่านะ พอตื่นมาตอนเช้าของวันต่อมาก็ทำครั้งที่สองไม่ได้แล้วอ่ะ แล้วก็กลัวว่าจะทำไม่ได้อีก ระหว่างทางกลับบ้าน หรือที่บ้านก็เอาแต่ตีลังกากลับหลังตลอดเลย (หัวเราะ) ทำไมเหรอ ยามาดะคุงทำไม่ได้เหรอ หลัวเหรอ
ยามาดะ : ก็ลองทำดูหลายครั้ง แต่มีอยู่รอบนึงทำแล้วกระดูกนิ้วหักเลยอ่ะ
คาเมะ : ก็เลยฝังใจน่ะสิเนอะ แต่ว่านะ ต้องทำให้ได้นะ ไม่ว่าจะทำอะไรด้วยใจจริงแล้วล่ะก็จะต้องทำได้แน่ๆ ใช้หัวแล้วไม่เข้าใจ แต่ถ้าใช้ร่างกายมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความพยายามก็จะทำสำเร็จนะ อย่าไปกลัว สู้สู้!! อย่าทำให้เป็นไปไม่ได้ ต้องเดินต่อไปนะ
ยามาดะ : ครับ จะพยายามครับ
คาเมะ : โอเค งั้น คำถามต่อไปเชิญเลย
นากาจิมะ : เมื่อไหร่ที่ได้ขับรถไปไหนมาไหนเหรอครับ
คาเมะ : ตอนที่ไปเซ็นสัญญาเล่นเรื่อง 'nobuta wo produce' เฮ๊ย ตั้งแต่ตอนนั้นไม่มีเมล์ของยูโตะเลยนะ แต่ว่าถ้าโทร.มาล่ะก็จะไปนะ วันนี้จะไปไหนล่ะ แต่ว่า ยูโตะอายุ 13 ไม่ใช่เหรอ จะขับไปไหน พี่ชายไม่เข้าใจเลยนะ (หัวเราะ) แต่ แต่ อื้ม...ไปสวนสนุกกัน 3 คนเลย ไปเล่นโลเลอร์โคลสเตอร์ วันหยุดของทั้งสองคนเมื่อไหร่เมล์มาเลยนะ ชั้นก็จะเมล์ไปด้วย งั้นก็ ยามาดะคุง มีคำถามต่อไปมั๊ย
ยามาดะ : มีครับ เอ่อ....รักครั้งแรกเมื่อไหร่เหรอ
คาเมะ : ม.ต้น ปี1 เทอม1 มีเด็กผู้หญิงน่ารักมากๆ ในคลาสเดียวกัน ก็เลยสารภาพไปตอนหลังเลิกเรียน
นากาจิมะ : เอ๊~
คาเมะ : ทั้งสองคน ไม่มีคนที่ชอบเหรอ
นากาจิมะ : ไม่มีครับ
คาเมะ : ห๊ะ!? ยามาดะคุงล่ะ
ยามาดะ : ไม่มีอ่าครับ (อายมากๆ)
คาเมะ : น่ารักจัง ~! คำถามนี้จริงๆแล้วมันก็ต้องอายนี่เนอะ ถ้ากับเด็กผู้หญิง จินตนาการว่าจับมือกันแล้ว ตื่นเต้นรึเปล่า
ยามาดะ : แย่แล้วๆ
คาเมะ : ไม่เคยจับมือเลยงั้นเหรอ
ยามาดะ : ไม่เคยครับ (อายอาย)
นากาจิมะ : ผมเคยๆ จับมือกับโฮริคิตะ มากิจัง ตอนนั้นคาเมะนาชิคุงก็อยู่ด้วยนะ
คาเมะ : อยู่อยู่ นายอ่ะ ดีใจมากเลยนี่นา (หัวเราะ) แล้วก็ ยามาดะคุงเนี่ยเรียบร้อยจังนะ
นากาจิมะ : เครียดแล้วนะเนี่ย
ยามาดะ : อื้อ เครียดมากเลยอ่ะ
คาเมะ : อยากจะคุยกับนายสองคนอีกจัง เอาล่ะ สุดท้ายแล้วคำถามจากชั้นนะ จากนี้ไปสิ่งที่อยากทำคือ
นากาจิมะ : ละครครับ
ยามาดะ : ผมก็อยากจะเล่นละครครับ
คาเมะ : งั้น ก็เป็นคู่แข่งน่ะสิ ชั้นเองก็ให้คำแนะนำไม่ค่อยได้ ไม่งั้นก็จะถูกเรียกว่าคนแก่ ไม่ว่าอะไรก็เป็นเรื่องที่ท้าทายนะ ถึงแม้ว่าจะทำผิดพลาดแต่ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่สำคัญนะ หลังจากนี้ อืม... อนาคตเป็นความลับของบริษัทนะ (หัวเราะ) กับทั้งสองคน คราวนี้ จะเมล์ไปบอกความลับให้นะ
นากาจิมะ & ยามาดะ : ครับ ฝากด้วยนะคร้าบบบบ (หัวเราะ)

-----------------------------------------+


ห้ามนำไปลงที่ไหนก่อนได้รับอนุญาต


-----------------------------------------+

คาเมะแม่ง ม่อเด็ก ไม่ไหวแล้วนะ
มีชื่อยามะพีด้วยเว่ย ดีใจๆๆๆๆๆๆๆ
แต่น่ารักเนอะ อันนี้แปลง่ายกว่าของยามะพีเยอะเลย
ของยามะพียากมาก ขอดองไว้ก่อน ชะแว้บบบบบบบ อ่านหนังสือๆ
อ่อ....ไดอารี่ยามะพีเมื่อวาน(วันที่ 12) เขียนถึงจินด้วย
พูดเรื่องของกินแล้วนึกถึงจิน สงสารยามะพีว่ะ
ช่วยลืมจินไวๆได้มั๊ย เฮ๊ย....ไม่ใช่ๆ
จินช่วยกลับมาไวๆได้มั๊ย 55555
วันนี้สอบญี่ปุ่น......ออกคนแรกเลยกู (- -")

วันนี้เฮียไปดูงานที่รพ.ที่เชียงใหม่แหล่ะ รถเป็นของกู สะใจ
แต่ไม่มีเงินเติมน้ำมัน (T"T)

.

.

.

2006/Dec/28

Kamenashi Kazuya
1.ฉากที่ประทับใจในช่วงนี้คือ

ช่วงนี้ก็ อ่านบทละครเรื่อง "ทัตตะฮิโตะซึโนะโค่ยครับ" ตื่นเต้นไปด้วยทุกวันเลยครับ ให้ความรู้สึกประทับใจครับ (หัวเราะ)

2.เครื่องประดับที่ซื้อมาแล้วรู้สึกเสียดายนิดหน่อยล่าสุดคือ
ผิดหวังนั้นไม่มีครับ แต่ว่าพวกเสื้อผ้าที่ซื้อมาแล้วคล้ายกันน่ะเยอะครับ........เสียดายจังน๊า (หัวเราะ)

3.สิ่งที่อยากได้ที่สุดตอนนี้คือ
พละกำลังและสปิริตครับ
(อย่างนี้ต้องไปเล่นกล้ามกับยามะพี)

4.ช่วงนี้เวลานอนโดยเฉลี่ยคือ
5-6 ชั่วโมงครับ ก็ค่อนข้างนอนอย่างพอเพียงนะ

5.เพลงที่ฟังบ่อยในช่วงนี้คือ
เพลง "โอวารินาคิทาบิ" ของ มิสทิล ได้รับมาจากทากุจิ ครับ

6.ของที่ซื้อมาแล้วได้คุ้มในช่วงนี้คือ
ช่วงนี้ไม่ได้ไปซื้อของเลยครับ เพราะฉะนั้นก็ ไม่มี

7.หลังจากตื่นนอนแล้วจนกว่าจะออกไปข้างนอกต้องใช่เวลาเท่าไหร่
พอตื่นทันทีไม่ว่าจะออกไปข้างนอกหรือไม่ออกก็เข้าห้องน้ำก่อนเลย แปรงฟันแล้วก้อาบน้ำทั้งหมดก็ใช้เวลาประมาณ 10 นาทีครับ

8.คำที่เคยถูกเรียกแล้วรู้สึกช็อกมากคือ
ความลับ (หัวเราะ)

9.ธีมซองของตัวเองในช่วงนี้คือ
เพลงใหม่ "โบคุระโนะมาจิเดะ" หรือ "โอวารินาคิทาบิ" ครับ

10.เรื่องที่ทำให้คิดว่าตัวเองช่างสมกับเป็นผู้ชายในช่วงนี้คือ
ไม่ได้คิดเลย (หัวเราะ)

11.เรื่องที่สนใจตอนนี้คือ
(รูปหมา) วันจัง วันจัง (หัวเราะ) หมาที่อยู่บนนั้นอ่ะครับ (หมายถึงรูป) แล้วก็ไข้หวัดนก

**12.ทำความสะอาดห้องของตัวเองบ่อยแค่ไหน
สัปดาห์ละครั้งครับ ถ้าสำนึกได้ก็จะทำบ่อยๆ

13.จะโทร.สั่งอาหารอะไรมากินบ่อยที่สุด
ซูชิครับ ชอบมากครับ ที่ชอบที่สุดก็หน้าปลาหมึก

**14.ของที่อร่อยที่สุดในช่วงนี้คือ
บรรยกาศตอนกินชาบูชาบูสุดยอดเลยครับ

15.มีไขมันในร่างกายกี่เปอร์เซ็นต์
ไม่ทราบครับ

16.ขนาดของสายตาทั้งสองข้างคือ
1.5 หรือ 2.0

17.แปรงสีฟันเป็นแบบขนแปรงธรรมดา หรือ แบบขนแปรงแข็ง หรือแบบขนแปรงนุ่ม
ธรรมดา

18.อวัยวะที่รู้สึกภูมิใจคือ
ไม่มี อ่ะ แขน ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ช่วงนี้ก็ใหญ่ขึ้นมา หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับฮอร์โมนของผู้ชายกันนะ (หัวเราะ)

19.เกี่ยวกับสุขภาพทำอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า
ไม่มีเป็นพิเศษครับ

20.วิธีรับมือกับอาการหนาวที่จะแนะนำคือ
เคลื่อไหวร่างกาย

21.ชุดไปรเวทที่ใส่ประจำ
ใส่อันที่ชอบครับ แต่มีพวกเสื้อผ้าสีดำเยอะยังไงก้ไม่รู้

22.ของที่ห่างจากร่างกายไม่ได้คือ
ต่างหู

23.ทรงผมที่อยากจะทำตอนนี้คือ
ผมสีดำในละครครับ เนี่ยสนุกดี

24.เบอร์เมมโมรี่ในโทรศัพท์มือถือมีประมาณเท่าไหร่
ไม่ถึง 100

25.จอภาพของโทรศัพท์มือถือคือ
ทิวทัศน์ของเมืองโยโกฮามา เป็นรุปที่ถ่ายด้วยตัวเองตอนที่ เรือ "โทคาราสึโกว" จอดเทียบท่าอยู่ เป้นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกครับ

26.เสียงเรียกโทรศัพท์คือ
เปลี่ยนไปตามคนครับ มีหลายๆแบบเลย

27.อาหารปีใหม่ที่ชอบคือ
ไม่ชอบเลยแล้วก็ไม่ได้เกลียดเลย อาหารปีใหม่น่ะ
(งงป่ะ แปลว่าเฉยๆน่ะ)

28.ช่วยบอกเกี่ยวกับของขวัญวันปีใหม่หน่อย
จำได้ว่า ตอนไปทัศนศึกษา มีเงินปีใหม่อยู่ข้างใต้กระเป๋าเดินทางครับ ตอนนั้นรู้สึกว่าโชคดีมากเลย

29.ทานโมจิครั้งนึงได้กี้อัน
5 อัน
(เยอะมากๆ)

30.งานฉลองที่ทำเป็นประจำในวันปีใหม่ที่บ้านคือ
ที่บ้านจะทำแต่วันเกิดของพี่ชายเท่านั้นแล้วก็ วันปีใหม่ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษครับ แต่ว่าก็อยากจะทาน โซวนิ กับที่บ้านน่ะครับ
(อาหารประเภทต้มที่ใส่ผัก เนื้อหรือใส่ก้อนโมจิ นิยมรับประทานช่วงปีใหม่)

31.เต็มไปด้วยความกระปรี้กระเปร่าที่ countdown live !
อยากจะให้ทุกคนมาร่วมสนุกตอนสิ้นสุดปี 2006 ครับ และมาสัมผัสถึงของขวัญของช่วงเวลาเริ่มต้นปี 2007 กับพวกผมครับ

** ไม่แน่ใจบางข้อน๊า
เพราะมีคำศัพท์ที่เราไม่เคยเรียนอ่า ไม่เคยเจอด้วย
เวลาแปลคาเมะจะปวดหัวตรงที่ชอบมีคำศัพท์ที่ชั้นไม่เคยรู้เลยนี่แหล่ะ
จริงๆแล้วเนี่ย เป็นคำถามที่ดูจะโครตไร้สาระเลย

แปลให้ตายก็ไม่เก่งซักที เบื่อตัวเอง

ช่วงนี้กลับมาบ้านแล้วได้ฟังกอล์ฟไมค์ทั้งวันเลย

เอ่อ อีแนนเปิด

สอบเสร็จแล้วล่ะ ดีใจจัง
หวังว่าเปิดเทอมไปคงได้รู้คะแนนสอบเลยนะ

ลุ้น ลุ้น

2006/Dec/11

Kamenashi Kazuya
เมื่อ 20 ปีที่แล้ว
ดูเหมือนว่าผมจะเป็นเด็กที่ไม่ยอมดื่มนม ไม่ว่าจะดื่มนมอะไรก็จะอ้วกออกมาทันทีแล้วก็เพราะเหมือนว่าจะถูกส่งโรงพยาบาลบ่อย ก็เลยขี้อ้อนพอสมควรครับ ตอนอยู่ชั้นอนุบาล มีความทรงจำที่ได้นั่งบนตักของคุณครู แล้วก็สนิทกับพี่สาวข้างบ้าน แถมยังให้ยืมการ์ตูนเด็กผู้หญิงเสมอๆด้วย (หัวเราะ) เอ้อเอ้อ ตอนอนุบาลก็แสดงละครเป็นตัวหลัก แต่ว่าคนที่แสดงบทคุณแม่ เป็นเด็กผู้หญิงที่ผมชอบในตอนนั้น เพราะฉะนั้นในบทก้ได้โอบไหล่ของเธอ และถูกกอดตอบด้วย ตอนนั้นดีใจมากเลยครับ (หัวเราะ) ตอนนี้เธอจะทำอะไรอยู่น๊า?

เมื่อ 10 ปีที่แล้ว
เริ่มเล่นเบสบอลตั้งแต่ป.1 สนุกอยู่แต่กับเบสบอลและเป็นช่วงเวลาแห่งเบสบอลเลยนะ ยิ่งกว่านั้นถ้าเกิดว่าฝึกฝนล่ะก็ผลมันจะออกมาคือได้ไปแข่ง เพราะฉะนั้น ผมไม่ย่อท้อต่อการฝึกฝนเลยครับ ความทรงจำตอนที่เป็นนักเรียนที่นึกออกคือ การได้แสดงในชมรมศิลปะ ก็คือละครที่ชื่อว่า "donguri to yamanako" ผมน่ะ ได้แสดงเป็นอิจิโร่คุง แค้ว่าผมน่ะเล่นเป็นอิจิโร่คุงไปได้แค่ครึ่งแรกครึ่งหลังก็เปลี่ยนอิจิโร่คุงเป็นเด็กคนอื่นครึ่งหลังของผม เป็น "ผลโอ๊คที่กลิ้งไปกลิ้งมา" (หัวเราะ) ถ้าเกิดว่าเป็นอิจิโร่คุงบทก็จะเยอะเพราะฉะนั้น เลยเป็นคนเดียวทั้งหมดไม่ได้ (หัวเราะ)

เมื่อ 5 ปีที่แล้ว
ทำงานสนุกมากครับ ถึงจะอย่างนั้นแต่ก็ป่วยบ่อยเหมือนกันน๊า แล้วก็ได้มีคัตตุนขึ้นมา ก็คิดว่าจะต้องพยายามก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผมไม่เคยคิดว่ามันแย่เลย แต่ว่าสิ่งแปลกใหม่ที่ได้มาจากการเป็นคัตตุนคือ การได้ถือไมค์นั้นน้อยกว่าตอนเป็นจูเนียร์มาก เพราะฉะนั้นเป้นความรู้สึกที่ซับซ้อนครับ

เมื่อ 1 ปีที่แล้ว
"เซชุนอะมิโก้" วางขายครับ ถึงล้านแผ่นอย่างรวดเร็วมากใช่ม๊ะ ? ตอนเดินบนถนนก็ถูกทักว่า "อ่ะ คาเมะนาชินี่" จากคนที่สนับสนุน ผมรู้สึกว่า ความเจ็บปวดใดๆ ได้ถูกพัดพาไปแล้วใช่มั๊ยนะ? ยิ่งไปกว่านั้นตอนสิ้นปี มีโอกาสได้ไปคาราโอเกะ แน่นอนว่าต้องถูกข้อให้ร้อง "เซชุนอะมิโก้" บ้าง "ผมเป็นชูจิดีป่ะ" บ้าง (หัวเราะ) เป็นที่นิยมมากเลยนะ เพลงนั้นอ่ะ ตอนแรกที่ได้รับเนื้อเพลงมา จะออกซีดีนี่จริงๆเหรอ ไม่จิ๊บจ๊อยไปหน่อยเหรอ พอมาคิดดูแล้วเนื้อเพลงนั่นก็ดีเลยล่ะ ตอนที่ร้องเพลงนี้ไป ก็คิดว่ามีคนซื้อซีดีเยอะนะ การได้ทำสิ่งท้าทายหลายๆอย่างนั้นมันสำคัญมากครับ รู้สึกว่าโลกทัศน์ของผมนั้นแคบลงเลย (หัวเราะ)

เมื่อวานนี้
การถ่ายทำ "ทัตตะฮิโตะซึโนะโค่ย" ถ่ายทำหลายวันติดต่อกันลำบากมาก แต่ว่านักแสดงและสต๊าฟทุกคนก็เป็นทีมเวิร์คกันจริงๆ เป็นที่ที่สนุกมากครับ ในละครก็จากนี้ไปยังมีอะไรอีกหลายๆอย่าง อยากจะทำให้สนุกนะครับ

--------------------------------+


คาเมะน่ารักดีเนอะ ^3^
หล่อ หล่อ ว่ะ หลง หลง ว่ะ
พรุ่งนี้ต้องรีบตื่นเช้าไปเรียนแหล่ะ ตี 5 เลยนะ แม่จ้าว ทุกทีตื่น 8 โมง เรียน 8.15
ทั้งที่เป็นวิชาที่ไม่เคยเข้าเรียนเลย
ก็พรุ่งนี้กลัวว่าเค้าจะบอกข้อสอบอ่า 55555
สันดารโครตอ่ะเรา
ช่วงนี้ฟัง TIME, โบคุระโนะ, เวย์ออฟเลิฟ, แล้วก็อีกเพลงนึงของนิวส์ไม่รู้ชื่ออ่า
อยู่ในคอมโบ้เซ็ตที่ฟังบ่อยๆ จนพ่อบ่นว่า ประสาทรึไง
ได้ยินแต่เพลงเดิมๆทั้งวัน :P ก็ชอบนี่เน๊อ

ปล.พี่เอิร์นแซวเรื่องคาเมะเหรอ เดี๋ยวเถอะ ถ้าเป็นมะพีเราคงโวยวายอ่ะ
แต่คาเมะไม่เป็นไร ไม่ได้เลิฟ เลิฟ ที่สุด
ปล.อีเนียร์ ก็คนมันหล่อ ให้กูทำไง ฟังแค่เสียงกูก็เพ้อถึงหน้าได้